Praecones Latine – Latin Site

As 60 frases mais famosas em latim (II)

Provérbios Latinos (Parte II, F-P)

Honos alit artes
Honos alit artes

23. Fama volat: A fama voa; a notícia se espalha rapidamente. (Virgílio, Eneida III, 121).
24. Felix culpa: Feliz culpa. Expressão de Santo Agostinho referindo-se ao pecado de Adão, que nos mereceu tão grande redentor.
25. Finis coronat opus: O fim coroa a obra. A obra está completa, de acordo com o seu planejamento.
26. Fugit irreparabile tempus: Foge o tempo irreparável. Virgílio lembra-nos que o tempo passa rapidamente e que não devemos desperdiçá-lo.
27. Hodie mihi, cras tibi: Hoje para mim, amanhã para ti. Usada nas inscrições tumulares e quando se deseja o mesmo mal a quem o causou.
28. Honos alit artes: A honra alimenta as artes. Máxima de Cícero que explica a necessidade de aplausos como incentivo aos artistas.
29. In dubio pro reo: Na dúvida, pelo réu. A incerteza sobre a prática de um delito ou sobre alguma circunstância relativa a ele deve favorecer o réu.
30. Inops, potentem dum vult imitare, perit: O pobre, quando quer imitar o poderoso, perece.
31. Libertas quae sera tamen: Liberdade ainda que tardia. Palavras de Virgílio, tomadas como lema pelos chefes da Inconfidência Mineira e que figuram na bandeira daquele Estado.
32. Medice, cura te ipsum: Médico, cura a ti próprio. Provérbio citado por Cristo e diz respeito àqueles que, esquecidos dos próprios defeitos, desejam corrigir os alheios.
33. Memento, homo, quia pulvis es et in pulverem reverteris: Lembra-te, homem, que és pó e em pó te tornarás. Palavras pronunciadas pelo sacerdote enquanto impõe cinza na cabeça de cada fiel, na quarta-feira de cinzas.
34. Mens sana in corpore sano: Espírito sadio em corpo são. Frase de Juvenal, utilizada para demonstrar a necessidade de corpo sadio para serviços de ideais elevados.
35. Nascuntur poetae, fiunt oratores: Os poetas nascem, os oradores fazem-se.
36. Natura non facit saltus: A natureza não dá saltos. Leibniz quis com este aforismo mostrar que não existem gêneros ou espécies completamente isolados, mas são todos interligados.
37. Non nova, sed nove: Não coisas novas, mas (tratadas) de (modo) novo.
38. Non omne quod fulget aurum est: Nem tudo que brilha é ouro. Cuidado com as aparências.
39. Primum vivere, deinde philosophari: Primeiro viver, depois filosofar. Aplicado àqueles que, por especulações abstratas, deixam de conseguir o necessário para a subsistência.

Os 60 mais famosos ditados latinos (I)

Os 60 mais famosos ditados latinos (III)

Corpus Christi: Ouça o gregoriano Adoro de devote (por São Tomás de Aquino), disponível para download em Mp3 com letra em latim e português

Quem foi o autor do hino gregoriano Adoro te devote?

O mundo viu nascer Tomás de Aquino no ano de 1225, no castelo de Roccasecca, próximo a Nápoles, na Itália. Dos sete filhos do conde Landolfo d’Aquino, Tomás era o mais novo. Aos cinco anos, foi enviado ao famoso Convento de Monte Cassino, para lá ser educado. Seu tio, Sunibaldo, era abade e encarregou-se de sua formação. Tudo indica que sua família também ansiava que ele viesse a ser o superior daquele prestigioso mosteiro.
Pouco se sabe deste período de sua vida, a não ser que o “pequeno monge”, ao percorrer o majestoso claustro daquela abadia, inquiria os religiosos sobre um tema que não saía da sua mente: “Que é Deus?”. Não passaram para a história as respostas proferidas. Contudo, parece certo dizer que ninguém lhe respondeu satisfatoriamente, pois, desde criança, ele fez dessa primeira indagação a força motriz que o impulsionaria a produzir a maior obra teológica de todos os tempos.
Ao ingressar na vida acadêmica, rapidamente destacou-se pela prodigiosa fecundidade de pensamento. Esse doutor que mereceu ser chamado “Angélico”, foi um grande luzeiro posto por Deus no meio de sua Igreja, a fim de esclarecer, confortar e animar as almas pelos séculos futuros. Viveu apenas 49 anos, dedicando a metade de sua vida à nobre e árdua tarefa de ensinar nos mais importantes centros universitários da França, Itália e Alemanha.
Guilherme de Tocco, seu primeiro e principal biógrafo, afirmou que “nas aulas o seu gênio começou a brilhar de tal forma e a sua inteligência a revelar-se tão perspicaz, que repetia aos outros estudantes as lições dos mestres de maneira mais elevada, mais clara e mais profunda do que as tinha ouvido” (1).
São Tomás soube unir harmoniosamente a santidade com a genialidade, e a erudição com a virtude, a fim de produzir a maior obra teológica de todos os tempos. Durante os quase oito séculos que separam sua existência da nossa, foi ele sempre exaltado com eloquentes louvores pelos Papas, em termos não comuns em documentos pontifícios.
O Papa João XXII, em 1318, afirmou: “Ele sozinho iluminava a Igreja mais que os outros doutores. Lendo seus livros um homem aproveita mais em um ano do que durante toda a sua vida”(2). São Pio V, em 1567, não foi menos categórico: “A Igreja fez dela a sua doutrina teológica, por ser a mais certa e a mais segura de todas”. E o Papa Leão XIII, em 1892, disse que “se se encontram doutores em desacordo com São Tomás, qualquer que seja o seu mérito, a hesitação não é permitida; sejam os primeiros sacrificados ao segundo”. Por sua vez, o Concílio Vaticano II aconselha que São Tomás seja seguido nos Seminários e nas Universidades católicas. O Papa Paulo VI, comentando esse fato, disse: “é a primeira vez que um Concílio Ecumênico recomenda um teólogo, e este é precisamente São Tomás de Aquino”.

São Tomás de Aquino
São Tomás de Aquino

Festa de Corpus Christi e o Adoro te Devote

Como vimos no post anterior História da solenidade de Corpus Christi e a sequência Lauda Sion (letra em português e latim), São Tomás compôs o ofício litúrgico para a Festa de Corpus Christi. Além da sequência Lauda Sion, o Doutor Angélico compôs o Adoro te devote, o qual disponibilizamos aos leitores de Praecones Latine em sua versão original latina e tradução portuguesa.

Letra do Adoro te Devote em português

1. Devotamente Vos adoro, ó Divindade escondida,
velada realmente nesta figuras:
Meu coração a Vós se submete plenamente,
que desfalece inteiro, Vos contemplando.

2. A vista, o tato, o paladar aqui se enganam,
só o que ouço sustenta a minha Fé.
Pois creio no que disse o Filho do Deus vivo;
E nada há mais verdadeiro que a palavra da Verdade.

3. Na Cruz estava oculta só a divindade;
Aqui também se oculta a humanidade;
Contudo numa e outra creio e confesso,
o que pedia o ladrão arrependido, peço.

4. Como Tomé não vejo as chagas,
por meu Deus, contudo, Vos proclamo.
Que eu creia sempre mais e mais,
em Vós espere, que eu Vos ame.

5. Ó lembrança da morte do Senhor!
Pão vivo que ao homem dais a vida.
Concedei à minha alma em Vós viver,
que a ela seja doce Vos pertencer.

6. Senhor Jesus, pelicano cheio de ternura,
purificai-me por Vosso Sangue, eu imundo.
Deste Sangue pelo qual uma só gota,
basta para limpar os crimes ao mundo.

7. Ó Deus, que agora velado vejo,
concedei ao ardor de meus desejos,
que vendo-Vos um dia face a face,
em gáudio contemple Vossa glória eternamente. Amém.

Letra do Adoro te devote em latim

Para ouvir o cântico gregoriano executado pelos Arautos do Evangelho, clique aqui.

1. Adóro te devóte, látens Déitas,
quae sub his figúris vere látitas:
Tíbi se cor méum tótum súbjicit,
quia te contémplans tótum déficit.

2. Vísus, táctus, gústus in te fállitur,
sed audítu sólo tuto créditur:
Crédo quídquid dixit Déi Fílius:
Nil hoc Vérbo veritátis vérius.

3. In crúce latébat sóla Déitas,
at hic látet simul et humánitas:
Ambo tamen crédens atque cónfitens,
péto quod petívit látro páenitens.

4. Plágas, sicut Thóma, non intúeor:
Déum tamen méum te confíteor:
Fac me tíbi semper magis crédere,
in te spem habére, te dilígere.

5. O memoriále mórtis Dómini,
pánis vívus vítam praestans hómini,
praésta méae ménti de te vívere,
et te ílli semper dúlce sápere.

6. Píe péllicáne Jésu Dómine,
me immúndum múnda túo sánguine,
cújus úna stílla sálvum fácere
tótum múndum quit ab ómni scélere.

7. Jesu, quem velátum nunc aspício,
oro, fiat illud quod tam sítio,
ut te reveláta cernes fácie,
visu sim beátus tuae glóriae. Amen.

Bibliografia
(1) Guillelmus de Tocco: Storia Sancti Thome de Aquino, ed. C. Le Brun Gouanvic, Pontifical Institute of Medieval Studies, Toronto, 1996.
(2) As citações mencionadas neste parágrafo encontram-se na obra: Odilão, Moura. Prefácio a Exposição Sobre o Credo. In: Tomás De Aquino. Exposição Sobre o Credo. 4ª ed. São Paulo: Loyola, 1981. pp. 11-16.

História da solenidade de Corpus Christi e a sequência Lauda Sion (letra em português e latim)

Mons. João Scognamiglio Clá Dias, EP,
Fundador dos Arautos do Evangelho

Mons. João Scognamiglio Clás Dias elevando o Santíssimo Sacramento na Igreja Nossa Senhora do Rosário, Brasil
Mons. João Scognamiglio Clás Dias elevando o Santíssimo Sacramento na Igreja Nossa Senhora do Rosário, Brasil

Como nasceu a comemoração de “Corpus Christi”

A festa litúrgica em louvor ao Santíssimo Sacramento foi instituída em 1264 por Urbano IV. Ela deveria marcar os tempos futuros da Igreja, tendo como finalidade cantar a Jesus Eucarístico, agradecendo-Lhe solenemente por ter querido ficar conosco até o fim dos séculos sob as espécies de pão e vinho. Nada mais adequado do que a Igreja comemorar esse dom incomparável.
Logo nos primeiros séculos, a Quinta-Feira Santa tinha o caráter eucarístico, segundo mostram documentos que chegaram até nós. A Eucaristia já era o centro e coração da vida sobrenatural da Igreja. Todavia, fora da Missa não se prestava culto público a esse sacramento. O pão consagrado costumava ficar guardado numa espécie de sacristia, e mais tarde lhe foi reservado um nicho num ângulo obscuro do templo, onde se punha um cibório em forma de pomba, suspenso sobre o altar, sempre tendo em vista a eventual necessidade de atender a algum enfermo.
Mas durante a Idade Média, os fiéis foram sendo cada vez mais atraídos pela sagrada humanidade do Salvador. A espiritualidade passou a considerar de modo especial os episódios da Paixão. Criou-se por isso um clima propício para que se desenvolvesse a devoção à Sagrada Eucaristia.
O último impulso veio das visões de Santa Juliana de Monte Cornillon, uma freira agostiniana belga, a quem Jesus pediu a instituição de uma festa anual para agradecer o sacramento da Eucaristia. A religiosa transmitiu esse pedido ao arcediago de Liège, o qual, sendo eleito Papa 31 anos depois, adotou o nome de Urbano IV.
Pouco depois esse Pontífice instituía a festa de Corpus Christi, que acabou por se tornar um dos pontos culminantes do ano litúrgico em toda a Cristandade.

O “Lauda Sion”

A seqüência da Missa de Corpus Christi é constituída por um belíssimo hino gregoriano, intitulado Lauda Sion. Belíssimo por sua variada e suave melodia, e muito mais pela letra, ele canta a excelsitude do dom de Deus para conosco e a presença real de Jesus, em Corpo, Sangue, Alma e Divindade, no pão e no vinho consagrados.
A própria origem desse cântico é envolta no maravilhoso tipicamente medieval. Urbano IV encontrava-se em Orvieto, quando decidiu estabelecer a comemoração de Corpus Christi. Estavam coincidentemente naquela cidade dois dos mais renomados teólogos de todos os tempos, São Boaventura e São Tomás de Aquino. O Papa os convocou, assim como a outros teólogos, encomendando-lhes um hino para a seqüência da Missa dessa festa.

Apoteose de São Tomás de Aquino por Zurbarán
Apoteose de São Tomás de Aquino por Zurbarán

Conta-se que, terminada a tarefa, apresentaram-se todos diante do Papa e cada um devia ler sua composição. O primeiro a fazê-lo foi São Tomás de Aquino, que apresentou então os versos do Lauda Sion. São Boaventura, ato contínuo àquela leitura, queimou seu próprio pergaminho, não sem causar espanto em São Tomás, que perguntou “por quê?”. O santo franciscano, com toda a humildade, explicou-lhe que sua consciência não o deixaria em paz se ele causasse qualquer empecilho, por mínimo que fosse, à rápida difusão de tão magnífica Seqüência escrita pelo dominicano.

Síntese teológica, em forma de poesia

Aquilo que São Tomás ensinou em seus tratados de Teologia a respeito da Sagrada Eucaristia, ele o expôs magistralmente em forma de poesia no Lauda Sion.
Trata-se de verdadeira peça de literatura, que brilha pela profundidade do conteúdo e pela beleza da forma, elevação da doutrina, acurada precisão teológica e intensidade do sentimento. O ritmo flui de modo suave, até mesmo nas estrofes mais didáticas. A melodia — cujo autor é desconhecido — combina belamente com o texto. A unção é inesgotável.
São Tomás se revela como filósofo e místico, como teólogo da mente e do coração, realizando sua própria exortação: “Seja o louvor pleno, retumbante, alegre e cheio do brilhante júbilo da alma”.

Letra em latim e português do Louva Sião (Lauda Sion)

Em Português (lusitane)
Em latim (latine)
Para ouvir o hino, clique aqui.

1. Louva Sião, o Salvador, louva o guia e pastor com hinos e cânticos.
1. Lauda Síon Salvatórem, láuda dúcem et pastórem, in hymnis et cánticis.

2. Tanto quanto possas, ouses tu louvá-lo, porque está acima de todo o louvor e nunca o louvarás condignamente.
2. Quantum pótes tantum áude: quia máior ómni láude, nec laudáre súfficis.

3. É-nos hoje proposto um tema especial de louvor: o pão vivo que dá a vida.
3. Láudis théma speciális, pánis vívus et vitális hódie propónitur.

4. É Ele que na mesa da sagrada ceia foi distribuído aos doze, como na verdade o cremos.
4. Quem in sácrae ménsa coénae, túrbae frátrum duodénae dátum nom ambígitur.

5. Seja o louvor pleno, retumbante, que ele seja alegre e cheio de brilhante júbilo da alma.
5. Sit laus pléna, sit sonóra, sit iucúnda, sit decóra méntis iubilátio.

6. Porque celebramos o dia solene que nos recorda a instituição deste banquete.
6. Díes enim solémnis ágitur, in qua ménsae príma recólitur huius institútio.

7. Na mesa do novo Rei, a páscoa da nova lei põe fim à páscoa antiga.
7. In hac ménsa nóvi Régis, nóvum Páscha nóvae légis pháse vétus términat.

8. O rito novo rejeita o velho, a realidade dissipa as sombras como o dia dissipa a noite.
8. Vetustátem nóvitas, umbram fúgat véritas, nóctem lux elíminat.

9. O que o Senhor fez na Ceia, nos mandou fazê-lo em memória sua.
9. Quod in coéna Chrístus géssit, faciéndum hoc expréssit in súi memóriam.

10. E nós, instruídos por suas ordens sagradas, consagramos o pão e o vinho em hóstia de salvação.
10. Dócti sácris institútis, pánem, vínum in salútis consecrámus hóstiam.

11. É dogma de Fé para os cristãos que o pão se converte na carne e o vinho no sangue do Salvador.
11. Dógma dátur christiánis, quod in cárnem tránsit pánis, et vínum in sánguinem.

12. O que não compreendes nem vês, uma Fé vigorosa te assegura, elevando-te acima da ordem natural.
12. Quod non cápis, quod non vídes, animósa fírmat fídes, praeter rérum órdinem.

13. Debaixo de espécies diferentes, aparências e não realidades, ocultam-se realidades sublimes.
13. Sub divérsis speciébus, sígnis tantum, et non rébus, latent res exímiae.

14. A carne é alimento e o sangue é bebida; todavia debaixo de cada uma das espécies Cristo está totalmente.
14. Cáro cíbus, sánguis pótus: mánet tamen Christus tótus sub utráque spécie.

15. E quem o recebe não o parte nem divide, mas recebe-o todo inteiro.
15. A suménte non concísus, non confráctus, non divísus: integer accípitur.

16. Quer o recebam mil, quer um só, todos recebem o mesmo, nem recebendo-o podem consumi-lo.
16. Súmit únus, súmunt mílle: quantum ísti tantum ílle: nec súmptus consúmitur.

17. Recebem-no os bons e os maus igualmente, todos recebem o mesmo, porém com efeitos diversos: os bons para a vida e os maus para a morte.
17. Súmunt bóni, súmunt máli: sórte tamen inaequáli, vítae vel intéritus.

18. Morte para os maus e vida para os bons: vêde como são diferentes os efeitos que produz o mesmo alimento.
18. Mors est mális, víta bónis: víde páris sumptiónis quam sit díspar éxitus.

19. Quando a hóstia é dividida, não vaciles, mas recorda que o Senhor encontra-se todo debaixo do fragmento, quanto na hóstia inteira.
19. Frácto demum Sacraménto, ne vacílles, sed meménto tantum ésse sub fragménto, quantum tóto tégitur.

20. Nenhuma divisão pode violar a substância: apenas os sinais do pão, que vês com os olhos da carne, foram divididos! Nem o estado, nem as dimensões do Corpo de Cristo são alterados.
20. Núlla réi fit scissúra: sígni tantum fit fractúra, qua nec státus, nec statúra signáti minúitur.

21. Eis o pão dos Anjos que se torna alimento dos peregrinos: verdadeiramente é o pão dos filhos de Deus que não deve ser lançado aos cães.
21. Ecce pánis Angelórum, fáctus cíbus viatórum: vere pánis filiórum, non mitténdus cánibus.

22. As figuras o simbolizam: é Isaac que se imola, o cordeiro que se destina à Páscoa, o maná dado a nossos pais.
22. In figúris praesignátur, cum Isaac immolátur, agnus Páschae deputátur, dátur mánna pátribus.

23. Bom Pastor, pão verdadeiro, Jesus, de nós tende piedade. Sustentai-nos, defendei-nos, fazei-nos na terra dos vivos contemplar o Bem supremo.
23. Bóne Pástor, pánis vére, Jésu, nóstri miserére: Tu nos pásce, nos tuére, Tu nos bóna fac vidére in térra vivéntium.

24. Ó Vós que tudo sabeis e tudo podeis, que nos alimentais nesta vida mortal, admiti-nos no Céu, à vossa mesa e fazei-nos co-herdeiros na companhia dos que habitam a cidade santa.
24. Tu qui cúncta scis et váles, qui nos páscis hic mortáles: túos ibi commensáles, cohaerédes et sodáles fac sanctórum cívium.

Amém. Aleluia.

Curso básico de latim: Pronúncia latina clássica e eclesiástica (Consoantes)

No post anterior vimos a pronúncia das vogais. Passamos a considerar as consoantes.

O princípio fundamental da pronúncia latina  resume-se em que todas as letras devem ser proferidas. Na pronúncia eclesiástica, somente certas consoantes possuem o som diverso do português.

A letra “c”
antes de “e”, “i”,
 “ae” e “oe” 
tem 
som de “tch”, 
como no “tchê” gaúcho ou na expressão “tchau”. Esta forma de pronunciar é idêntica ao italiano. Em português “ca, ce, ci, co, cu”, pronuncia-se “ca, se, si, co, cu”. Em italiano e latim eclesiástico, ca, tche, tchi, co, cu. Assim, em “celere” 
pronuncia‐se
 “tchélere”;
 “ciconia” pronuncia‐se “tchiconia”;
 “caelum” pronuncia‐se
 “tchélum”; e “coena” pronuncia‐se “tchena”.

Na pronúncia clássica ou reconstituída, o “c” se pronuncia como o “k”, como en “casa” inclusive antes de “e” e “i”. Assim se pronuncará “ka, ke, ki, ko, ku”, assim ficaria cetera (kétera), cibo (kibo).

Na letra “g” ocorre fenômeno semelhante. O “g” se pronuncia como em gato, ou como em águia. Na forma eclesiástica antes de “i” e “e” pronuncia-se “dg”, como em italiano “gelato”. Assim, ga, ge, gi, go ,gu, em vez de ser pronunciado no Brasil como “ga, je, ji, go, gu”, ficaria “ga, dje, dji, go, gu”. Na pronúncia clássica deve-se dizer “ga, gue, gui, go, gu”. Assim ficaria genus-generis (guénus-guéneris), pagina (paguina), genitrix (guenitrix).

A
 letra 
”t”’
antes 
de “i”
 tem som 
de ‘”ts”,
quando 
a 
sílaba 
não 
é 
tônica. Em “gratia” (graça), pronuncia-se “grátsia”; “locutio” pronuncia-se “locutsio”; “fortiori”, frotsióri”.

Em textos modernos que constam a
letra 
”j” 
tem-se 
sempre
 de pronunciar o som 
de 
”i”. Por exemplo, “jus”, “Jesus” e “jacta”, pronuncia-se “iús”, “iésus” e “iacta”. Aliás, como vimos no post sobre o alfabeto latino, o “j” não existe no latim clássico e não é usado nos textos litúrgicos e oficiais da Igreja Católica.

O
 grupo
 consonantal 
”ch” 
tem 
som 
de 
”k”. Por exemplo, “machina” 
pronuncia‐se
 ”mákina”; 
”charitas” 
pronuncia‐se
 ”káritas”; 
”chorda” 
pronuncia‐se
 ”kórda”.

O 
grupo
 consonantal 
”gn” 
tem 
som 
de 
”nh”, por exemplo, em ”ignis” 
pronuncia‐se
 ”ínhis”;
 ”cognosco” 
pronuncia‐se
” conhósco”;
 ”regnum” 
pronuncia‐se
 ”rénhum”.

O
 grupo 
consonantal 
”ph” 
tem 
som
 de 
”f”, 
igualmente 
ao 
português 
arcaico.

O “qu” se pronuncia “kú”. Por exemplo: “que” se pronuncia “kúe”.

Na pronúncia clássica e eclesiástica o “v” se pronuncia “u”. Por exemplo: veni se pronuncia “uéni”. Mas também se admitem as pronuncias “b” (bilabial fricativa explosiva) e “v” (labiodental, fricativa, sonora); isto dependerá da origem do falante. Um espanhol sempre pronunciará “beni”, um brasileiro ou italiano pronunciará “véni”.

O “ll” se pronuncia como a l geminada do italiano en Rafaella, ou seja, alonga-se a vogal anterior ao duplo “l”. Por exemplo: bellum, belli se pronuncia “bél-lum bél-li”.

O “h” no início das palavras é levemente aspirado (como em inglês e alemão). Em habere (verbo haver) pronuncia-se “rabere”. No latim ecleisástico o “h” não é pronunciado: “abere”.

O “m” e o “n” devem ser pronunciados inclusive no final das palavras, porém de forma “muda”. Aliás todas as consoantes latinas localizadas nos finais da palavras devem ser proferidas sem o acréscimo de vogal final. No Brasil costuma-se inserir uma vogal nas palavras ou siglas terminadas em consoantes, por exemplo, MASP, diz-se “maspi”, mas a pronúncia latina e de outras línguas estrangeiras não admitem este erro típico do brasileiro. Seria como dizer “good night”, “gudi naiti”. O correto é dizer “gud nait”, pronunciando levemente a consoante final.

Na pronúncia clássica o “th” é aspirado como no grego. Os eclesiásticos o pronuncia como simples “t”.

O “x” é pronunciado como “ks”, por exemplo, exire (eksire).

O grupo “sc” é pronunciado na forma eclesiástica como “ch”, por exemplo, descendere, (dechendere).

A pronúncia das demais consoantes são idênticas à brasileira do português.

Cícero um dos mais ilustres autores classicos
Busto de Cícero

Donwload gratuito de livros completos

Arco_Romano_Septimo_Severo_Foro_Roma_Italia

Biblioteca

Oferecemos ao leitor de Praecones Latine uma coleção de links nos quais se poderá acessar obras de Padres da Igreja e grandes autores da teologia e filosofia.

Alguns destes sites oferecem as obras na língua original – muitas em latim – de importância capital para trabalhos acadêmicos.

Latim e Grego

Curso Básico de Latim

Documentos dos Papas, Padres da Igreja, doutores da Igreja e Concílios ecumênicos

Documenta Catholica Omnia

Latine

Sancti Augustini

Opera Omnia

Sancti Thomae de Aquino

Opera Omnia

Sancti Benedictus

Regula

Português

H. D. Gardeil

Introdução à Filosofia de S. Tomás de Aquino: Lógica, Física, Psicologia, Metafísica

São Luis Maria Grignion de Montfort

Tratado Da Verdadeira Devoção a SS.virgem

Segredo de Maria

Antonin-Gilbert Sertillanges

A vida intelectual

English

Saint Augustin

The Confessions

St. Justin, Martyr

The First Apology of Justin

The Second Apology of Justin for the Christians

Justin’s Hortatory Address to the Greeks

The Discourse to the Greeks

Fragments of the lost work of Justin on the Resurrection

The Martyrdom of the Holy Martyrs

Español

Aristóteles

Etica
Metafisica

San Agustín

Las Confessiones

Santo Tomás de Aquino

Summa Theologiae I

Summa Theologiae I-II

Summa Theologiae II-II (A)

Summa Theologiae II-II(B)

Summa Theologiae III

El Credo Comentado

El Padrenuestro y el Avemaría comentados

Los mandamientos comentados

Del Gobierno de los Principes

Comentario a la Ética a Nicómaco (A)

Comentario a la Ética a Nicómaco (B)

Catena Aurea

Santa Teresa de Ávila

Libro de la vida

Camino de perfección

Exclamaciones del alma a Dios

Las Moradas

Las relaciones

Libro de las Fundaciones

Los conceptos del amor de Dios

Escritos Menores

Cartas

Poesías

San Benito

Vida de San Benito

Regla

San Bruno

a Raúl le Verd

Profesión de Fe de San Bruno al final de su vida

Costumbres de la Cartuja, monasterio de Aula Dei

Abba Bruno y los Padres del Desierto, por un cartujo

Tras las huellas de San Bruno

Las puertas del Silencio, por un monje

Pensamientos de Guigo, monasterio de Aula Dei

San Juan de la Cruz

Cantico espiritual A

Cantico espiritual B

Monte de Perfección

Subida al monte carmelo

Noche oscura del alma

Llama de Amor viva A

Llama de Amor viva B

Cautelas

Epistolario

Enrique Denziger

Denzinger

Santa Teresa del Niño Jesus

Cartas

Escritos

Historia de un Alma

Oraciones

Poesías

Últimas conversaciones

Acto de ofrenda al Amor Misericordioso

Français

Saint Augustin

Les Confessions

Saint Benoît

Règle

Saint Denis l’Aéropagite

Oeuvres Complètes de Denis l’Aréopagite

Saint Thomas d’Aquin

Oeuvres complètes

Commentaire du Traité de l’âme d’Aristote

Sainte Thérèse de l’Enfant Jésus

Oeuvres complètes (PDF pour consultation seulement)

R. P. Henri Lacordaire

Vie de saint Dominique

Vie de saint Dominique II

Vie de saint Dominique III

Discours de réception à l’Académie Française

Bienheureux Frédéric Ozanam

Essai sur la philosophie de Dante (source www.clerus.org)

Italiano

Sant’Agostino

Opera Omnia

Le Confessioni

San Benedetto

Vita di San Benedetto

Regola

Cornelio Fabro

Breve introduzione al Tomismo

Latim e Grego

Documentos dos Papas, Padres da Igreja, doutores da Igreja e Concílios ecumênicos

Documenta Catholica Omnia

Latine

Sancti Augustini

Opera Omnia

Sancti Thomae de Aquino

Opera Omnia

Sancti Benedictus

Regula

Português

H. D. Gardeil

Introdução à Filosofia de S. Tomás de Aquino: Lógica, Física, Psicologia, Metafísica

São Luis Maria Grignion de Montfort

Tratado Da Verdadeira Devoção a SS.virgem

Segredo de Maria

Antonin-Gilbert Sertillanges

A vida intelectual

English

Saint Augustin

The Confessions

St. Justin, Martyr

The First Apology of Justin
The Second Apology of Justin for the Christians
Justin’s Hortatory Address to the Greeks
The Discourse to the Greeks
Fragments of the lost work of Justin on the Resurrection
The Martyrdom of the Holy Martyrs

Español

Aristóteles

Etica
Metafisica

San Agustín

Las Confessiones

Santo Tomás de Aquino

Summa Theologiae I

Summa Theologiae I-II

Summa Theologiae II-II (A)

Summa Theologiae II-II(B)

Summa Theologiae III

El Credo Comentado

El Padrenuestro y el Avemaría comentados

Los mandamientos comentados

Del Gobierno de los Principes

Comentario a la Ética a Nicómaco (A)

Comentario a la Ética a Nicómaco (B)

Catena Aurea

Santa Teresa de Ávila

Libro de la vida

Camino de perfección

Exclamaciones del alma a Dios

Las Moradas

Las relaciones

Libro de las Fundaciones

Los conceptos del amor de Dios

Escritos Menores

Cartas

Poesías

San Benito

Vida de San Benito

Regla

San Bruno

a Raúl le Verd

Profesión de Fe de San Bruno al final de su vida

Costumbres de la Cartuja, monasterio de Aula Dei

Abba Bruno y los Padres del Desierto, por un cartujo

Tras las huellas de San Bruno

Las puertas del Silencio, por un monje

Pensamientos de Guigo, monasterio de Aula Dei

San Juan de la Cruz

Cantico espiritual A

Cantico espiritual B

Monte de Perfección

Subida al monte carmelo

Noche oscura del alma

Llama de Amor viva A

Llama de Amor viva B

Cautelas

Epistolario

Enrique Denziger

Denzinger

Santa Teresa del Niño Jesus

Cartas

Escritos

Historia de u

Latim e Grego

Documentos dos Papas, Padres da Igreja, doutores da Igreja e Concílios ecumênicos

Documenta Catholica Omnia

Latine

Sancti Augustini

Opera Omnia

Sancti Thomae de Aquino

Opera Omnia

Sancti Benedictus

Regula

Português

H. D. Gardeil

Introdução à Filosofia de S. Tomás de Aquino: Lógica, Física, Psicologia, Metafísica

São Luis Maria Grignion de Montfort

Tratado Da Verdadeira Devoção a SS.virgem

Segredo de Maria

Antonin-Gilbert Sertillanges

A vida intelectual

English

Saint Augustin

The Confessions

St. Justin, Martyr

The First Apology of Justin
The Second Apology of Justin for the Christians
Justin’s Hortatory Address to the Greeks
The Discourse to the Greeks
Fragments of the lost work of Justin on the Resurrection
The Martyrdom of the Holy Martyrs

Español

Aristóteles

Etica
Metafisica

San Agustín

Las Confessiones

Santo Tomás de Aquino

Summa Theologiae I

Summa Theologiae I-II

Summa Theologiae II-II (A)

Summa Theologiae II-II(B)

Summa Theologiae III

El Credo Comentado

El Padrenuestro y el Avemaría comentados

Los mandamientos comentados

Del Gobierno de los Principes

Comentario a la Ética a Nicómaco (A)

Comentario a la Ética a Nicómaco (B)

Catena Aurea

Santa Teresa de Ávila

Libro de la vida

Camino de perfección

Exclamaciones del alma a Dios

Las Moradas

Las relaciones

Libro de las Fundaciones

Los conceptos del amor de Dios

Escritos Menores

Cartas

Poesías

San Benito

Vida de San Benito

Regla

San Bruno

a Raúl le Verd

Profesión de Fe de San Bruno al final de su vida

Costumbres de la Cartuja, monasterio de Aula Dei

Abba Bruno y los Padres del Desierto, por un cartujo

Tras las huellas de San Bruno

Las puertas del Silencio, por un monje

Pensamientos de Guigo, monasterio de Aula Dei

San Juan de la Cruz

Cantico espiritual A

Cantico espiritual B

Monte de Perfección

Subida al monte carmelo

Noche oscura del alma

Llama de Amor viva A

Llama de Amor viva B

Cautelas

Epistolario

Enrique Denziger

Denzinger

Santa Teresa del Niño Jesus

Cartas

Escritos

Historia de un Alma

Oraciones

Poesías

Últimas conversaciones

Acto de ofrenda al Amor Misericordioso

Français

Saint Augustin

Les Confessions

Saint Benoît

Règle

Saint Denis l’Aéropagite

Oeuvres Complètes de Denis l’Aréopagite

Saint Thomas d’Aquin

Oeuvres complètes

Commentaire du Traité de l’âme d’Aristote

Sainte Thérèse de l’Enfant Jésus

Oeuvres complètes (PDF pour consultation seulement)

R. P. Henri Lacordaire

Vie de saint Dominique

Vie de saint Dominique II

Vie de saint Dominique III

Discours de réception à l’Académie Française

Bienheureux Frédéric Ozanam

Essai sur la philosophie de Dante (source www.clerus.org)

Italiano

Sant’Agostino

Opera Omnia

Le Confessioni

San Benedetto

Vita di San Benedetto

Regola

Cornelio Fabro

Breve introduzione al Tomismo

n Alma

Oraciones

Poesías

Últimas conversaciones

Acto de ofrenda al Amor Misericordioso

Français

Saint Augustin

Les Confessions

Saint Benoît

Règle

Saint Denis l’Aéropagite

Oeuvres Complètes de Denis l’Aréopagite

Saint Thomas d’Aquin

Oeuvres complètes

Commentaire du Traité de l’âme d’Aristote

Sainte Thérèse de l’Enfant Jésus

Oeuvres complètes (PDF pour consultation seulement)

R. P. Henri Lacordaire

Vie de saint Dominique

Vie de saint Dominique II

Vie de saint Dominique III

Discours de réception à l’Académie Française

Bienheureux Frédéric Ozanam

Essai sur la philosophie de Dante (source www.clerus.org)

Italiano

Sant’Agostino

Opera Omnia

Le Confessioni

San Benedetto

Vita di San Benedetto

Regola

Cornelio Fabro

Breve introduzione al Tomismo

Hymnus Brasiliensis

Translatio Mendes de Aguiar

I

Audierunt Ypirigae ripae placidae

Heroicae gentis validum clamorem,

Solisque libertatis flammae fulgidae

Sparsére[1] Patriae in caelos tum fulgorem.

Pignus vero aequalitatis

Possidere si potuimus brachio forti,

Almo gremio in libertatis,

Audens sese offert ipsi pectus morti!

O cara Patria,

Amoris atria[2],

Salve! Salve!

Brasília, somnium tensum, flamma vivida,

Amorem ferens spemque ad orbis claustrum,

Si pulchri caeli alacritate limpida,

Splendescit almum, fulgens, Crucis plaustrum[3].

Ex própria gigas positus[4] natura,

Impávida, fortisque, ingensque moles,

Te magnam praevidebunt iam fatura.

Tellus dilecta

Inter similia

Arva[5], Brasília,

Es Pátria electa!

Natorum parens alma es inter lilia,

Pátria cara,

Brasilia!

Ubatuba, Brasilia
Ubatuba, Brasilia

II

In cunis semper strata mire splendidis,

Sonante mari, caeli albo profundi,

Effulges, o Brasília, flos Americae,

A sole irradiata Novi Mundi!

Ceterisque in orbe plagis

Tui rident agri florum ditiores;

‘Tenent silvae en vita magis,

Magis tenet tuo sinu vita amores.

O cara Patria,

Amoris atria,

Salve! Salve!

Brasília, aeterni amoris fiat symbolum,

Quod affers tecum, labarum stellatum,

Em dicat áurea viridisque flammula

Ventura pax decusque superatum.

Si vero tollis Themis[6] clavam fortem,

Non filios tuos videbis vacillantes,

Aut, in amando tem timentes mortem.

Tellus dilecta

Inter similia

Arva, Brasília,

Es Pátria electa!

Natorum parens alma es inter lilia,

Patria cara,

Brasília!

DE ALMEIDA, Napoleão Mendes, Gramática Latina. São Paulo: Saraiva, 1968.

Christus Redemptor, Urbs Fluminensis
Christus Redemptor, Urbs Fluminensis

[1] Tertia persona pluralis contrata

[2] Atrium esta no plural atria

[3] Plautrum: Constelação

[4] Gigas positus: Feito gigante

[5] Arva: Regiões

[6] Themis: Justiça

Societas Clericalis Vitae Apostolicae Iuris Pontificii Virgo Flos Carmeli

Quid est ?

Intra Consociationem Privatam Internationalem Fidelium iuris pontificii Evangelii Praecones atque comungans ipsius carisma, Societas clericalis vitae apostolicae, fundata fuit a Ioanne Scognamiglio Clá Dias, et accipit recente aprovatio pontificia a Papa Benedicto XVI in audientia diae 4 mensis aprilis anno MMIX.

Clerici Societatis Clericalis Vitae Apostolicae Iuris Pontificii Virgo Flos Carmeli cotidie Missam celebrant
Clerici Societatis Clericalis Vitae Apostolicae Iuris Pontificii Virgo Flos Carmeli cotidie Missam celebrant

Societas nata est per dilectam ac tenacem catchesim de Ecclesia Romanoque Pontifice necnon de omnium rerum temporalium sactificatione.

Societas, inde ab initio, semper studuit ut fortitudinis severam virtutem foveret – maxime in defensione verae doctrinae, morum puritatis et hierarchiae spiritus – necnon renovaret omnibus in hominibus discrimen boni et mali, praesertim per pulchri rationem in omnibus suis repraesentationis formis.

Clerici Societatis, in eorum ministério exercendo, habent finem praecipuum sanctificationis sive sodalium sive omnium eorum qui ipsius Societatis institutionibus intersunt, iuxta charima cuique datum.

Emblema Societatis Clericalis Vitae Apostolicae Iuris Pontificii Virgo Flos Carmeli
Emblema Societatis Clericalis Vitae Apostolicae Iuris Pontificii Virgo Flos Carmeli

Pater Noster in latine

Quomodo dicitur Pater Noster in latine?

Oratio dominica seu Pater noster est precatio quam Iesu Christus suos didicit. Iesus, Suorum discipulorum respondens petitioni (Domine, doce nos orare: Lc 11,1), orationem christianam fundamentalem eis concredit.  Usus huius precationis non tantum privatus est, sed etiam in antiqua liturgia ritus Ecclesiae Catholicae adhibetur. Verba orationis venit a duobus partibus Evangelii (Lc 11,2-4 et Mt 6,9-13).

Iesus Christus cum Apostolis
Iesus Christus cum apostolis

Pater noster, qui es in caelis,

sanctificetur nomen tuum.

Adveniat regnum tuum.

Fiat voluntas tua,

sicut in caelo, et in terra.

Panem nostrum quotidianum da nobis hodie,

et dimitte nobis debita nostra,

sicut et nos dimittimus debitoribus nostris.

Et ne nos inducas in tentationem,

sed libera nos a malo.

Amen.

Oratione Dominica comentata fuit a Sancto Aurelio Augustino et Tertualliano et Sancto Thoma Aquinate : “Revera in Oratione [Domini] breviarium totius Evangelii” comprehenditur1, ipsa “perfectissima est”2. In centro est Scripturarum. Eadem “Oratio dominica” appellatur, quia nobis venit a Domino Iesu, qui nostrae orationis magister est et exemplar. Oratio dominica precatio est Ecclesiae per excellentiam. Partem constituit integralem magnarum Officii divini Horarum et initiationis christianae sacramentorum: Baptismatis, Confirmationis et Eucharistiae. In Eucharistia inserta, indolem manifestat “eschatologicam” suarum petitionum, in exspectatione Domini, “donec veniat” (1 Cor 11,26).

1 Tertullianus, De oratione, 1, 6: CCL 1, 258 (PL 1, 1255).

2 Sanctus Thomas Aquinas, Summa theologiae, II-II, 83, 9, c: Ed. Leon. 9, 201.

Quid est Evangelii Praecones?

Praecones Instituti Theologici
Praecones Instituti Theologici a Sancto Thoma Aquinate

Evangelli Praecones Consociatio privata christifideles iuris pontificii, prima esse creata a Sancta Sede in tertio milenio, in festa liturgica Cathedrae Sancti Petri Die XXII mensis februarii, anno Domini MMI. Praecones a Ioanne Scognamiglio Clá Dias fundati sunt. Consociatio inest in circa septuaginta nationibus. Praecones vita consacrata agunt, ac  coelibato totaliter ad evangelizationem mundi sibi dedicant. Viri feminaeque in domibus diversis habitant. Tempum Praeconi comprehendit praecatio evangelii, studio oratiove.

Ioannes Scognamiglio Clá Dias
Mons. Ioannes Scognamiglio Clá Dias, EP, Fundator Evangelii Praeconum
Charisma

Evangelii Praeconum charisma quaerit agere cum perfectione omnia acta vitae quotidianae, maxime in intimitate, sicut dictum est a Iesu Christo: “Estote ergo vos perfecti, sicut Pater vester caelestis perfectus est” (Mt 5,48).
Praeconi Evangelii, hac vocatio ad perfectionem in internis actis restritum non solere esse, sed autem in externis activitatibus. Sicut dicitur a Paulo VI in Charta ad Artistas: “Mundum in quo vivimus pulchritudinem eget ut in desperatione arceatur”.

Praecones ante Basilicam Vaticanam, Roma, Italia.
Evangelii Praecones ante Basilicam Vaticanam

Obiectum

Secundum in statuto scriptum est, Evangelii Praecones nati sunt cum finalitate instrumentum sanctitatis in Ecclesia essendi. Auxiliare christifidelis respondere plene vocationem ad plenitudinem vitae cristianae ac perfectionem caritatis, atque etiam agere in evangelizatione, santificatione et animatione christiana rerum temporalium.

Praecones in evangelizatione et animatione christiana rerum temporalium agere volunt.
Praecones in evangelizatione et animatione christiana rerum temporalium agere volunt.

Spiritualitas


Evangelii Praecones spiritualitatem in tribus fundamentis aedificant, id est,  Eucharistia, Maria et Papa. Propterea in emblema consociationis insunt simbola spiritualitatis.

Emblema Praeconum
Emblema Evangelii Praeconum


Ave Maria in latine

Quomodo Virgine Maria orare in linguae Ecclesiae Catholicae:

Ave Maria, gratia plena
Dominus tecum
Benedicta tu in mulieribus
Et benedictus fructus ventris tui Jesus.
Sancta Maria, Mater Dei,
Ora pro nobis peccatoribus
Nunc et in hora mortis nostrae
Amen.

Oratio ista sicut rosae in pedibus Mariae. Roga ad Mariam et ipsa salvabit te!